YAH!

Young at Heart

  • #023

    มังงะ Dai Dark ถ้าเอาแค่ด้านอาร์ตนี่คือเท่ไม่ไหว แต่ละเล่มที่ผ่านไปเหมือนเริ่มเข้าตีน อ. Q-Hayashida ขึ้นเรื่อยๆ ซึ่งจริงๆ งานของเธอค่อนข้างมีเอกลักษณ์ชัดเจนในแง่ของจินตนาการความคิดสร้างสรรค์ที่ดูจะไร้ขอบเขตซะเหลือเกิน55 โดยเฉพาะเล่มล่าสุด (เล่ม 8) ถึงกับสตันท์ ต้องหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายรูปจดบันทึกไว้หน่อย เพราะทั้งปกหน้าและหน้าสีด้านในมันช่างสวยงามดิบเถื่อนชวนให้คิดถึงงานของ H.R. Giger เสียนี่กระไร

    สวนทางกับเนื้อหาที่ส่วนตัวรู้สึกว่าสะเปะสะปะไปนิด เพราะมันบาลานซ์ความเป็นการ์ตูนแก๊กกับการ์ตูนแอ็คชั่นค่อนข้างพอๆ กันเลย แถมเนื้อเรื่องก็เรื่อยๆ มาเรียงๆ มาก ต่างจากผลงานก่อนหน้าอย่าง Dorohedoro ที่ดูมีทรงกว่า คือมันก็ไม่ได้แย่แต่แค่รู้สึกจับต้องไม่ได้ว่าอาจารย์แกจะไปทิศทางไหน คงต้องรอดูกันต่อไป เพราะนี่ก็เล่ม 8 แล้วรู้สึกเหมือนยังไม่เข้าเรื่องเลย 55

     💀

  • #022

    The Briefcase | กระเป๋าหนึ่งใบกับหัวใจที่ว่างเปล่า
    เขียนโดย Hiromi Kawakami

    ชื่นชอบงานของคุณฮิโรมิมาตั้งแต่เล่ม ‘ความไม่เรียบของความรัก’ โดยสำนักพิมพ์ Sunday Afternoon ในแง่ความเป็น Slice of Life บอกเล่าเรื่องราวความรักของหญิงสาวที่แตกต่างกันไปตามแต่ละตัวละคร ถ้อยคำที่ใช้เรียบง่าย แต่ก็เต็มไปด้วยความสดใส สวยงาม น่าเสียดายที่คนส่วนใหญ่อาจไม่ได้ชอบสไตล์งานแบบนี้ เพราะเคยแนะนำให้คนใกล้ตัวลองอ่าน ดูเธองงๆ กับความสัพเพหะระทั่วไป แถมพอนึกจะจบบทก็จบเอาดื้อๆ 55 แต่สำหรับคนที่ชอบหาแง่งามในความธรรมดาของชีวิตอย่างเรามันช่างถูกจริตนักแล

    สำหรับผลงานเรื่องล่าสุดของคุณฮิโรมิมาในรูปแบบนิยายขนาดสั้น ‘กระเป๋าหนึ่งใบกับหัวใจที่ว่างเปล่า’ บอกเล่าความสัมพันธ์ต่างวัยระหว่าง ‘ทสึกิโกะ’ หญิงสาวพนักงานออฟฟิศวัยกลางคน กับ ‘เซ็นเซ’ ชายแก่วัยเกษียณที่เคยเป็นครูสอนภาษาญี่ปุ่นในโรงเรียนเก่าของเธอ ผู้เขียนยังคงเสน่ห์และเอกลักษณ์ของตัวเองไว้เหมือนกับงานชิ้นก่อน ความค่อยเป็นค่อยไป แง่มุมต่างๆ ในชีวิตประจำวันที่ค่อยๆ ถ่ายทอดตัวตนของตัวละครออกมา กับความสัมพันธ์ที่คลุมเครือระหว่างความเป็นเพื่อนกับคนรัก ผ่านสถานการณ์เรียบง่ายแต่กลับตัดสินใจได้ไม่ง่ายเลย

    จุดเด่นอีกข้อของเรื่องนี้คือความเป็น ‘นักดื่ม’ ของทั้งสอง ซึ่งเป็นเหตุผลสำคัญที่ทำให้ทั้งคู่มาบรรจบพบกัน คุณฮิโรมิผู้เขียนได้ให้ความสำคัญกับส่วนนี้ไม่น้อยไปกว่าเรื่องความรัก ทั้งการบรรยายลักษณะนิสัยและกริยาท่าทางในการดื่ม รวมไปถึงอาหารแกล้มชนิดต่างๆ ที่ทยอยเสิร์ฟมาเรียกน้ำย่อย ทำให้นอกจากนักอ่านจะเสียเงินค่าหนังสือแล้ว ยังเสียเงินเข้าร้านอิซากายะตามตัวละครด้วย

    สุดท้ายไม่ว่าปลายทางความสัมพันธ์จะเป็นอย่างไร เราต่างเก็บเกี่ยวช่วงเวลาที่มีร่วมกันไว้ในกล่องความทรงจำ และอาจหยิบออกมาดูซ้ำบ้าง อาจเป็นบ่ายวันที่แดดอ่อนๆ หรือฝนจะตกก็ได้ มันเรียบง่ายแบบนั้นเลย

    📖🍺

  • #021

    ในช่วงวัยเด็กน่าจะซักประถมปลายๆ ผมได้รู้จักกับเครื่องเกมที่มีชื่อว่า PlayStation เป็นครั้งแรก หลายครั้งที่ขี่จักรยาน (หรือว่าเดินนะ?) ไปขลุกอยู่ในร้านเกมเล็กๆ ที่เหมือนกับบ้านฮอบบิท แต่ในบ้านฮอบบิทหลังนี้เมื่อคุณก้าวเท้าเข้าไปกลับให้ความรู้สึกเหมือนโลกแฟนตาซีขนาดย่อม ทีวีและเครื่องเกมตั้งเป็นแถวยาวตั้งแต่ปากประตูไปจนถึงกำแพงอีกฝั่ง เสียงเด็กๆ พูดคุยเจี๊ยวจ๊าว ส่วนจอทีวีแต่ละเครื่องก็ฉายเกมแตกต่างกัน ในช่วงนั้นที่เห็นเยอะหน่อยก็คงจะเป็น Metal Slug กับ Winning Eleven 3

    แน่นอนว่าเด็กผู้ชายที่วันๆ เอาแต่เตะฟุตบอลจนตัวดำเป็นปื้นอย่างผมและเพื่อนมักจะเล่นวินนิ่งกัน ถ้าจำไม่ผิดเพื่อนที่ทำให้ผมรู้จักเกมๆ นี้ชื่อว่า ‘เจ้น’ (หรือเก้นวะ?) ฝีมือของเจ้นนั้นฉกาจฉกรรจ์ มันสามารถเลี้ยงบอลโดยใช้แค่ตัวเดียวไม่ส่งให้ใครหลบแม่งทั้งสนามเข้าไปถลุงตาข่ายคุณได้เลย! และทีมที่เจ้นมักจะเลือกใช้คือไนจีเรีย ผมไม่รู้หรอกว่านักเตะชื่ออะไรหรือเก่งแค่ไหน รู้แค่ว่ามันตัวใหญ่ๆ ดำๆ แถมวิ่งเร็วชิบหาย ซึ่งแน่นอน เจ้นดูมีความสุขที่ได้ย่ำยีผมจนเละเทะ

    เกริ่นมาถึงสองย่อหน้าเพื่อที่จะบอกว่า นอกจากวินนิ่งจะให้ความเพลิดเพลินกับผมในช่วงวัยหนึ่งของชีวิตแล้ว มันยังให้ศัพท์เจ๋งๆ ที่ไม่รู้ทำไมผมจำมันฝังแน่นอยู่ในกระดูกไขสันหลัง และมักจะขุดขึ้นมาใช้เสมอๆ เมื่อจวนตัว นั่นคือคำว่า “Please Wait…” เนื่องจากทุกครั้งก่อนที่จะเริ่มแมตช์การแข่งขัน ตัวเกมจำเป็นที่จะต้องใช้เวลาโหลดข้อมูลสำหรับการแสดงผล และวิ่นนิ่งไม่ว่ากี่ภาคให้หลัง ก็ยังใช้คำนี้อยู่เสมอ (ช่วงท้ายๆ อาจเปลี่ยนเป็น “Now Loading” มั้ง)

    ผมที่ยังมีชีวิตรอดมาจนถึงปี 2025 ไม่แน่ใจแล้วว่าคนในยุคนี้ยังรู้จัก ‘การรอ’ อยู่หรือเปล่า หรือเข้าใจมันในมุมไหน ในยุคที่สินค้าทุกอย่างรีบเร่งแข่งกันเพื่อเป็น ‘คนแรก’ ของ ‘คุณลูกค้า’ ภาพภายนอกที่เห็นถึงการบริการที่รวดเร็วฉับไว แต่ภายในไม่ต่างอะไรกับหนูที่ปั่นวงล้อจนหัวใจแทบกระเด็นออกมาทางปาก ยุคที่ ‘การรอ’ กลายเป็นโทษมหันต์ เมื่อเทคโนโลยีช่วยตอบโจทย์ให้คุณทำอะไรได้ไวยิ่งขึ้น แต่อาจลืมไปว่าคนใช้งานยังเป็นมนุษย์ วันข้างหน้าอาจมีคนจำนวนนึงที่ไม่เข้าใจแล้วว่า “Please Wait” คืออะไร แล้วทำไมต้อง wait

    อาจดูอีเดียด ดูประดิดประดอยไปหน่อย แต่ผมก็ยังพอใจที่จะรออยู่บ้าง เพียงเพื่อจะได้เห็นคุณค่าแบบเต็มๆ สองตาตอนที่ได้รับมัน และเผื่อว่าโลกใบนี้จะไม่ต้องหมุนเร็วเกินไป

    🌍🎮

  • #020

    ข่าวเก่าแล้วแต่รู้สึกว่าน่าสนใจดีเลยขอจดไว้หน่อย เมื่อปีที่แล้ว Jaipur Rugs แบรนด์ผลิตภัณฑ์พรมทอมือจากประเทศอินเดียที่เน้นคุณภาพงานฝีมืออันประณีต ได้เปิดโชว์รูมแห่งใหม่ในลอนดอน ซึ่งก่อนหน้านั้นไม่นานเค้าก็จัดทำแคมเปญที่มีชื่อว่า ‘The Court of Carpets’ โดยการปูพรมบนสนามเทนนิสที่ไม่ใช่แค่การเปรียบเปรย แต่เป็นการปูพรมจริงๆ

    ทางแบรนด์ได้คัดเลือกพรมคุณภาพสูงมาปูทับสนามเทนนิสธรรมดาให้มีความแฟชึ่นสวยงามขึ้น ทำอุปกรณ์กีฬาขึ้นมาใหม่ ตั้งแต่ตาข่ายทอมือ (แหม!) ลูกเทนนิสหุ้มขนสัตว์ ไปยันไม้เทนนิสที่เอ็นถูกขึงด้วยไหมเยื่อไผ่ (โอ้โห! ) ทั้งหมดนี้ถูกถ่ายทอดผ่านตัวละครหลักอย่างคุณ Rohan Bopanna นักเทนนิสระดับโลกเชื้อสายอินเดีย

    ดูเป็นแผนการตลาดที่ชาญฉลาดมากๆ ในการสร้างภาพลักษณ์ให้แบรนด์รวมถึงสร้างการรับรู้ของผู้บริโภคผ่านการจับโปรดักของตัวเองไปแมทช์กับกีฬาอันเป็นที่นิยมในยุโรปอย่างเทนนิส โดยเฉพาะการแข่งขัน Wimbledun ที่เก่าแก่เข้มขลังคู่บ้านคู่เมืองลอนดอน! (ถึงตรงนี้โอ้โหยิ่งกว่าตอนแรก) แม่งถูกต้องไปหมด

    ไม่รู้ถ้าเป็นเราจะคิดได้แบบนี้ไม๊ เค้าเริ่มต้นไอเดียจากจุดไหน ที่แน่ๆ ในแง่วิชวลมันมีพลังมากๆ ทั้งสร้างความประทับใจเมื่อแรกเห็นและส่งผลให้เกิดการกระทำหลังจากนั้น พรม 93 ผืนมาปูบนสนามเทนนิสมึงต้องสะดุดตาบ้างแหละ เอาเป็นว่าต่อจากนี้ไปเวลาคิดอะไรไม่ออกกูจะถมแม่งให้เยอะๆ เข้าไว้ ใครมาเห็นแม่งต้องตกใจวะ เริ่มที่ลูกค้าก่อนเลย!

    🎾

  • #019

    เมื่อสองวันที่แล้วฟ้าครึ้มตั้งแต่เช้า เปิดมือถืออ่านข่าวเค้าบอกว่ามันมีพายุชื่อ ‘วิภา’ อยู่ใกล้ๆ ประเทศไทย ไม่รู้ใครตั้ง ชื่อเพราะเชียว เรียกแกรบไปโรงบาล ฝนตกเปาะแปะ เคยอ่านเจอในหนังสือซักเล่มนานมาแล้ว เค้าพูดเรื่องเสียงน้ำหยดที่ดังติ๋งๆ ว่าในชีวิตจริงคงไม่มีน้ำที่ไหนหยดดังติ๋ง แต่พออ่านแล้วเราก็คิดว่ามันหยดดังติ๋งจริงๆ ถึงตรงนี้เราเริ่มไม่แน่ใจว่าไอ้ฝนที่กำลังตกปรอยๆ มันเสียงดังเปาะแปะจริงรึเปล่า รู้แค่ว่าเราต้องนั่งมอไซฝ่าฝนไปเพราะเวลาตอนนี้เริ่มสายแล้ว

    จากเรื่องหูที่มีเสียงดังวี๊พร้อมอาการมึนหัวนิดๆ ลากไปถึงการทำ CT scan เพื่อเช็คเนื้องอกในสมอง ผลปรากฏว่าไม่ได้เป็นอะไรร้ายแรงถึงขนาดนั้น ปัญหามันน่าจะอยู่ที่เส้นประสาทหูนี่แหละ เดากันว่าคงป็นเพราะเราชอบใส่หูฟังแล้วเปิดเสียงดัง ซึ่งก็มีความเป็นไปได้สูง เอาเป็นว่าหมอบอกว่าอาการแบบนี้ร่างกายมันรักษาตัวเองได้ เพียงแต่ต้องใช้เวลาราวๆ 3-6 เดือน ระหว่างนี้ก็กินยาควบคู่ไปด้วย ถึงแม้หมอจะบอกอย่างนั้นแต่ส่วนตัวเราเองไม่แน่ใจเท่าไหร่ เพราะได้ยินจากคนรอบข้างว่าบางคนก็ไม่หาย

    หลังจากนี้เราคงได้ยินเสียงฝน เสียงคนข้างห้องปิดประตู เสียงเอี๊ยดอ๊าดจากบานพับแอร์ที่เริ่มฝืด มอเตอร์ไซค์ เพลง แตรจากรถเข็นผลไม้ กระดิ่งไอติมไผ่ทอง เสียงไลน์เด้งเตือน นกเปรตที่ตื่นมาร้องตั้งแต่ตีสี่ เด็กๆ ซอยข้างๆ ที่ออกมาวิ่งเล่นกันหลังเลิกเรียน ไปพร้อมๆ กับเสียงวี๊ที่ว่านี้ ว่าแต่เสียงนี้มันดัง “วี๊” จริงๆ รึเปล่านะ ถามใครไม่ได้ด้วยสิ

  • #018

    อะไรที่พออายุมากขึ้นแล้วเรารู้สึกเปลี่ยนไป?

    คงเป็นการเอนจอยกับขั้นตอนหรือระหว่างทางก่อนไปถึงจุดหมายมั้ง เช่น การชงกาแฟแทนที่จะซื้อกิน บางคนอาจรู้สึกยุ่งยากแต่สำหรับเราตอนนี้มันกลายเป็นการพักผ่อนไปแล้ว หรือการทำอาหารก็ด้วย คิดเอาเองว่าตอนวัยรุ่นเราคงตื่นเต้นกับทุกอย่างไปหมดจนอยากข้ามไปสู่ผลลัพธ์เร็วๆ เลยไม่ได้ใส่ใจไอ้กิจกรรมระหว่างทางที่ว่านั้นเท่าไหร่ พอมาตอนนี้ถึงได้กลายเป็นเรื่องสนุก แค่จดจ่อกับอะไรซักอย่าง ไม่ต้องรีบ ไม่ต้องกดดัน ไม่ต้องเอาใจใคร หรือจริงๆ อาจง่ายกว่านั้นคือเราแค่แก่ขึ้น วิญญาณเราไม่ได้โลดโผนเหมือนตอนวัยรุ่นแล้ว จะยกเว้นไว้หน่อยก็เฉพาะตอนเมาเท่านั้น.. เพลย์ฮาร์ดดายยังโว้ย!

  • #017

    ทำงานอยู่ย่านทองหล่อมาราวๆ 6-7 ปี ไม่เคยออกผจญภัยหาของกินที่เค้าว่าดีที่เค้าว่าเด็ดเลย วันนี้ไม่รู้นึกครึ้มอะไรอยากออกล่าราเม็งตามประสานู้ดเดิลเลิฟเวอร์ ซึ่งทองหล่อก็เป็นอีกที่นึงที่มีร้านราเม็งดีๆ แฝงตัวอยู่เยอะ ด้วยความเป็นแหล่งพลุกพล่านของชาวต่างชาติ ประเดิมด้วยร้าน Seiryu ร้านราเม็งที่มีชื่อเสียงเรื่องซุปทงคัตซึ ส่วนเหตุผลที่เราเลือกนั้นง่ายนิดเดียว เป็นเพราะว่าร้านนี้อยู่ติดกับ BTS ทองหล่อนั่นเอง

    ต่อจากนี้จะเป็นการสาธยายตามประสาคนไม่มีความรู้เรื่องราเม็งแม้แต่น้อย แอบตกใจนิดหน่อยเพราะเพิ่งรู้ว่าไอ้เส้นน้ำตาลๆ ซอยๆ โปะหน้านั่นคือเห็ดหูหนู ซึ่งเป็นเห็ดที่เราเกลียดที่สุด แต่ก็ต้องเซอร์ไพรส์ในเวลาต่อมาเพียงชั่วอึดใจเพราะเมื่อมันอยู่ถูกที่ มันกลับกลายเป็นอีกหนึ่งตัวชูโรงของเมนูนี้ น้ำซุปกระดูกหมูชิมคำแรกรู้สึกว่ารสชาติอ่อนนิดหน่อยตามประสาคนกินแซ่บ ปรกติเข้าใจว่าซุปกระดูกหมูจะมันและเค็ม แต่นี่ออกไปทางนัวๆ อ่อนๆ จนเมื่อคีบเส้นเข้าปากด้วยนั่นแหละรสชาติของมันจึงสมบูรณ์ควรค่าแก่การพรีเซนต์ ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน เหมือนว่าตัวเส้นมันก็มีรสชาติเลยทำให้องค์ประกอบทั้งหมดมันพุ่งมากขึ้น

    ภาพรวมของทงคัตสึราเม็งชามนี้มองเผินๆ อาจจะดูธรรมดาแต่ก็ไม่ธรรมดาซะทีเดียว ด้วยราคาที่ค่อนข้างน่ารักกว่าชาวบ้านชาวช่องเค้า(ชามนี้ 200) แม้ว่าจะไม่ถึงกับตะโกนว่า “สุโก้ย!” แต่ก็ถือว่าเป็นราเม็งที่ให้ความรู้สึกเรียบง่าย และมีความสุขที่จะเดินเข้าไปกินในทุกครั้งที่นึกถึง

    🍜

  • #016

    พออายุเริ่มเยอะ กิจกรรมที่เรารู้สึกเอนจอยกับมันก็ไม่ค่อยจะเป็นอะไรที่โลดโผนแล้ว(แต่ยังใช้สตางค์เหมือนเดิม…) รอบนี้ดัดจริตอยากลิ้มรสกาแฟให้มันดูมีศิลเปรอะมากขึ้นอย่างคนอื่นเค้าบ้าง จากการวิวัฒน์ของตัวเองที่ค่อนข้างเชื่องช้า เริ่มจากเปลี่ยนนมเย็นที่กินมาตั้งแต่เด็กจนจบมหาลัยมาเป็นกาแฟ 3 in 1 ต่อด้วยลาเต้ที่ลองสั่งมามั่วๆ ด้วยความรู้เป็นศูนย์แล้วพบว่ารสชาติแย่เหลือรับประทานจนทำเอาเข็ดขยาดหยุดดื่มกาแฟไปหลายปี สุดท้ายกลับมาเปิดใจอีกครั้งด้วยเมนูเซฟๆ อย่างมอคค่า(อย่างน้อยแม่งมีโกโก้วะ!) เริ่มหาความรู้จนทราบว่าอเมริกาโน่คือซิมเปิ้ลแอนด์เบสิคและยึดติดกับเมนูนี้อยู่ช่วงเวลานึง จนช่วงหลังเริ่มห้าวหัดลองคาปูชิโน่…

    มาถึงวันนี้ที่อยากชงกาแฟอร่อยๆ กินเองได้ที่บ้านแบบมีให้จิบร้อนๆ ทุกเช้า ไปฟว้าเอา Moka Pot สัญชาติอิตาลีมา(จะใช้ทั้งทีต้องของประเทศต้นกำเนิดสิวะ) และเหมือนเดิม งกๆ เงิ่นๆ มันตั้งแต่เริ่มหัดใช้เครื่องบดเมล็ดกาแฟ ซื้อของดีมาก็เสือกปรับความหยาบไม่เป็น นั่งดูยูทูปเค้าสอน หัดบด หัดชง ยังแดกไม่ได้ด้วยนะ เค้าบอกต้องต้มทิ้งก่อนสามรอบแล้วล้างแล้วตากเพื่อทำความสะอาดกาแบรนด์นิวของเรา เหมือนเดิมอีกนั่นแหละ สี่โมงเย็น ไม่ต้องแดกกันกาแฟ พรุ่งนี้เช้าค่อยว่ากันใหม่

    ☕️🌝

  • #015

    งานการไม่ทำหาแต่เรื่อง… จำไม่ได้แล้วเหมือนกันว่าไปเจออะไรมา อยู่ๆ ก็อยากจะเป็นดีเจกับเค้าถึงขนาดไปช็อป DJ Controller ราคาเป็นหมื่นมาเรียนเอง บอกเลยว่าเจ็บปวด ฟีลเหมือนมนุษย์ถ้ำเพิ่งค้นพบไฟแต่ยังไม่รู้ว่ามันทำอะไรได้บ้าง งงแม่งตั้งแต่เสียบปลั๊กให้เครื่องทำงาน กว่าจะเชื่อมต่อกับแม็คบุ๊ค กว่าจะรู้ว่าปุ่มไหนทำอะไร ไอ้ชิบหายหมดวัน เพลงเพลิงไม่ต้องเปิดแม่ง แต่เอาหน่อยละกันวะ เป้าหมายแรกขอเชื่อมเพลงเนียนๆ แล้วทำ Mixtape แจ่มๆ ซักคลิปจะภูมิใจมากกก~

    ❤️🎧

  • #014

    Mobile Suit Gundam GQuuuuuuX (Series, 2025)
    Episodes: 12
    Directed by Kazuya Tsurumaki
    Produced by Sunrise x Studio Khara

    หนักใจนิดหน่อยที่จะเขียนถึงอนิเมะเรื่องนี้55 ด้วยความที่กันดั้มจีควักซ์ถูกจัดทำโดยสตูดิโอ Khara ซึ่งเป็นสตูดิโอโปรดผู้ผลิตอนิเมะในดวงใจระดับปลายพีระมิดอย่าง Neon Genenis Evangelion และ FLCL แต่หลังจากรับชมแล้วกลับรู้สึกว่ามันไม่แตะจุดที่คาดหวังซักเท่าไหร่ และถึงแม้จะดูแบบไม่คาดหวังอะไรก็ยังเชื่อว่าอนิเมะเรื่องนี้มีปัญหาอยู่ดี

    ก่อนออกฉายบน Prime กั้นดัมจีควักซ์ได้โปรโมทด้วยภาพดีไซน์ตัวละครกับหุ่น ซึ่งทำให้เกิดกระแสพูดคุยมากมายบนโลกอินเตอร์เน็ต 1. การที่สตูดิโอ Khara เป็นผู้จัดทำตามที่บอกไว้ข้างต้น ได้สร้างกระแสไฮป์ในกลุ่มแฟนอีวานเกเลียนที่มีอยู่ทั่วโลก 2. ดีไซน์ตัวละครที่ออกมาสวยงามและเป็นมิตรกับคนดูมากๆ ด้วยฝีมือของศิลปินคนเดียวกันกับที่ออกแบบเกมโปเกมอน 3. ดีไซน์หุ่นกันดั้มที่ค่อนข้างแหวกขนบจากผู้ออกแบบหุ่นอีวาจนทำกระแสแตกออกเป็นสองฝั่งทั้งชอบและไม่ชอบ จนกระทั้งอนิเมะเริ่มออกฉายก็ดูเหมือนผลตอบรับจากแฟนกันดั้มจะออกมาในทิศทางที่ดีอยู่ (คิดว่านะ จากตรงนี้เป็นต้นไปเป็นช่วงที่เราไม่ค่อยมีเวลาเข้าไปเช็คในคอมมูเพราะติดงาน และกลัวโดนสปอยล์ด้วย)

    ไอเดียหลักของกันดั้มภาคจีควักซ์เกิดจากคำว่า ‘What if’ หรือ ‘ถ้าเกิดว่า…’ เพื่อบอกเล่ามุมมองที่ผกก.คิดว่าน่าสนใจนั่นคือการตีความใหม่ของ ‘สงครามหนึ่งปี’ (One Year War) ส่งผลให้ในโลกของจีควักซ์ซีออนจึงเป็นฝ่ายชนะสงครามจากผลงานการเขียนบทของ 2 บุคคลนี้คือ 1. ฮิเดอากิ อันโนะ รับผิดชอบแก้ไขประวัติศาสตร์ช่วงสงครามหนึ่งปี 2. โยจิ เอโนคิโดะ พัฒนาเรื่องราวช่วง U.C.0085 หรือก็คือช่วง 5 ปีหลังสงครามนั่นเอง ซึ่งเนื้อหาจากอดีตและปัจจุบันจะถูกเชื่อมโยงโดยตัวละครหลักที่มีชื่อว่า ชาเลีย บูลล์

    ทำไมถึงต้องเป็น ชาเลีย บูลล์ เหตุผลง่ายๆ คือ ซึรุมากิ(ผกก.) และเอโนคิโดะ(คนเขียนบท)ชอบ 555 ทั้งสองเห็นตรงกันในแง่ที่ว่าชาเลียเป็นตัวละครนิวไทป์ที่แตกต่างจากนิวไทป์คนอื่นๆ ซึ่งมักจะค่อนข้างเด็กมีอารมณ์ไม่มั่นคงไปจนถึงขั้นไร้เดียงสาในบางเรื่อง กลับกันเขามีความเป็นผู้ใหญ่ มีวิจารณญาณ และได้รับบทบาทน้อยไปสำหรับภาคออริจินอล นั่นจึงเป็นโอกาสดีที่พวกเขาจะได้ถ่ายทอดมุมต่างๆ ที่ลึกขึ้นของตัวละครนี้แก่แฟนกันดั้ม

    สำหรับเรา Mobile Suit Gundam GQuuuuuuX อาจจะประสบความสำเร็จในด้านของการออกสินค้าตามมา ไม่ว่าจะเป็นกันพลาหรือจะเป็นโมเดลอะไรอื่นๆ ซึ่งขนาดเราเห็นยังอยากได้เลย 55 ดีไซน์หุ่นเค้าเท่จริงๆ โดยเฉพาะเจ้า Zaku เวอร์ชันใหม่นี่… โดนกูแน่ๆ 55 แต่อย่างไรก็ตามในแง่การเล่าเรื่องเราถือว่าล้มเหลว แม้ว่าฉากหน้าจะกอปรไปด้วยแอนิเมชันลื่นใหล มีฉากต่อสู้เท่ๆ และเต็มไปด้วยตัวละครที่มีเสน่ห์ แต่ทั้งหมดนั้นกลับให้ความรู้สึกกลวงเปล่าไม่สามารถจับต้องได้

    จากการวิเคราะห์เอาเอง เราคิดว่าสาเหตุนี้เกิดจากการที่อนิเมะมีจำนวนตอนน้อยเกินไป(12 ตอนจบ) นั่นทำให้ทีมงานต้องพยามยัดไอเดียที่มีอยู่มากมายลงไปให้หมด จึงเป็นสาเหตุของการเล่าเรื่องที่รวดเร็วเกินไปมากๆ จนไม่สามารถลงดีเทลอะไรได้เลย เราไม่รู้สึกผูกพันธ์กับตัวละครซักนิด ทั้งมาชู เนี๊ยง ชูจิ ตัวละครหลักที่ควรจะดึงให้คนดูเอาใจช่วยกลับไร้ซึ่งมิติ ยกตัวอย่างง่ายๆ มันแตกต่างกันเมื่อคุณจะสื่อให้ผู้รับสารเห็นว่าตัวละครตัวนี้รู้สึกโดดเดี่ยว วิธีที่ดีไม่ใช้การบอกโต้งๆ แบบโพล่งออกไป แต่ต้องใช้เวลาทำให้คนดูเชื่อผ่านเหตุการณ์ต่างๆ ซึ่งอนิเมะเรื่องนี้ไม่สามารถทำได้ นั่นทำให้ตัวละครในจีควักซ์จับต้องไม่ได้เลย

    และสำหรับใครที่บอกว่ากันดั้มภาคนี้เป็นมิตรกับคนดูหน้าใหม่ เราขอตอบตรงนี้เลยว่า “ไม่จริงค่ะ” 55 อย่ามามั่ว แค่เส้นเรื่องหลักถูกพัฒนามาจากต้นฉบับก็ไม่ใช่แล้ว อนิเมะเรื่องนี้เป็นเซอร์วิสสำหรับแฟนกันดั้ม เพียงแต่ถูกบอกเล่าออกมาในมุมมองที่สดใหม่ และอุดมไปด้วยศัพท์เทคนิคพร้อมเนื้อหาที่ต้องปีนกระไดดูตามแบบฉบับของ Studio Khara ที่ข้าจะไปทางนี้ เอ็งไปหาวิธีเดินตามเอาละกัน ตอนเด็กๆ มันก็สนุกดีกับการมานั่งตีความ ย่อยแล้วย่อยอีก แต่นี่แก่แล้ว บางทีก็เบื๊อเบื่อแบบเอ็งเก็บไว้ดูเองไม๊วะ บางทีข้าก็เหนื่อยกับชีวิตเหมือนกันหว่ะ 555

    เสียดายที่ถ้าทีมงานสามารถใส่รายละเอียดต่างๆ ได้มากกว่านี้เราคิดว่ามันจะเป็นอนิเมะชั้นเยี่ยมที่ชวนให้คนดูพูดคุยกันอย่างออกรสเรื่องนึงเลย แต่ ณ ตอนนี้ต้องยอมรับว่าบาดแผลที่เกิดขึ้นมันใหญ่จริงๆ ความกลวงเปล่าของตัวละคร กับเนื้อหาที่ขาดเหตุและผลที่เพียงพอมารองรับมันทำให้ยากที่จะเสียเวลาดูรอบสองเพื่อเก็บดีเทลต่างๆ ทั้งหมดทั้งมวลนี้อาจจะดูรุนแรงแต่เมื่อถอยออกมามองภาพรวมก็ใช่ว่า Mobile Suit Gundam GQuuuuuuX จะเลวร้ายนัก ด้วยมาตรฐานของทีมงานที่ค่อนข้างสูง โดยเฉพาะงานอาร์ต และเพลงประกอบที่เราจับใส่ Playlist เอาไว้ฟังไปได้อีกนาน

      🙂